Ameryka mnie ukształtowała, ale to Polska jest moim domem

Jestem już w takim miejscu, w którym kocham siebie – wdzięczna sobie za swoją ciężką pracę i za to, że nigdy się nie poddałam – mówi Miss Polski 2026 Wiktoria Ptak w inspirującej rozmowie o swoim powrocie do ojczyzny, wartości korony i pokochaniu siebie.

Od sierpnia Twoją głowę zdobi korona Miss Polski. Ciężki to atrybut?

Tak, korona jest ciężka. Przyznaję, że są momenty, w których myślę o tym, jak dobrze byłoby ją zdjąć. Na spotkaniach z dziećmi chętnie im ją oddaję, by moja głowa odpoczęła. Niestety, przekazywanie korony dorosłym jest dla Miss zakazane. Choć sama nie miałabym nic przeciwko temu, by każdy mógł ją założyć. W moim odczuciu nie jest wyłącznie moja, ale nas wszystkich.

Jak na koronowaną głowę przystało, obowiązuje Cię zatem protokół. Zdradzisz nam, co jeszcze zawiera?

Rzeczywiście, mamy zasady, których musimy ściśle przestrzegać. Przykładowo, wczoraj uczestniczyłam w balu charytatywnym, podczas którego odbywała się loteria z nagrodami. Jako Miss nie mogłam wziąć w niej udziału.

A co z innego rodzaju ciężarem? Tytuł Miss Polski 2026 to nie tylko prestiż, ale i odpowiedzialność.

Na razie go nie odczuwam. Może dlatego, że dyrektor konkursu już na początku finału uświadamiała nas z czym wiąże się ten tytuł. Uważam, że Miss powinna być osobą, która inspiruje młode dziewczyny; kobietą, w której widzą przyszłą siebie. Jest to więc duże zadanie, ale podejmuję się go. Pewną niedogodnością może być moje osobiste poczucie, że przez cały czas powinnam wyglądać jak podczas konkursu. A ja jestem zwykłą dziewczyną i nie zawsze mam ochotę mieć na sobie pełny makijaż, wystylizowane włosy czy piękne ubranie.

Ludzie rozpoznają cię na ulicy?

Tak. Mieszkam w Białymstoku i czuję, że całe Podlasie żyje tym, że ma u siebie Miss Polski. Już wcześniej mieszkańcy mieli okazję mnie poznać, bo panowałam jako Miss Polski Podlasia 2025. Nierzadko ktoś podchodzi do mnie, na przykład w sklepie i gratuluje mi. Dostaję też mnóstwo bukietów, co jest bardzo miłe.

A to co nie jest miłe?

Pytasz o hejt? Oczywiście doświadczyłam go, od razu po werdykcie. Jedni uważali, że wygrać powinna pierwsza wicemiss, innym nie podobało się coś w moim wyglądzie. Nie dotyka mnie to jednak. Mam swoją opinię o sobie, którą formułowałam przez lata. Wiele w życiu osiągnęłam, dzięki czemu dziś wiem, kim jestem i znam swoją wartość.

Jak było przedtem?

Przez całe życie walczyłam o to, by pokochać siebie. Wychowywali mnie dziadkowie. I choć są wspaniali, brak rodziców powodował, że czułam się w pewien sposób wybrakowana. Jako mała dziewczynka zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak. Gdy w wieku 9 lat, wraz z dziadkami i bratem, przeprowadziłam się do Stanów Zjednoczonych, początkowo nie mówiłam po angielsku. Przez brak możliwości komunikowania się nie byłam w stanie z nikim się zaprzyjaźnić. Było mi naprawdę ciężko. Natomiast po powrocie do Polski na studia medyczne, już jako dorosła kobieta, również czułam się trochę nieswoja, bo tym razem mój polski nie był tak dobry, jak powinien.

Smutne to. Życie bywa jednak zaskakujące.

Tak, bo dzięki karnacji, która niegdyś była moim kompleksem, wyróżniłam się i zostałam Miss Polski, a medycynę studiuję w języku angielskim. Jestem już w takim miejscu, w którym kocham siebie – wdzięczna sobie za swoją ciężką pracę i za to, że nigdy się nie poddałam.

Medycyna i Miss Polski – łączysz ze sobą dwa odległe światy. To dodatkowy walor?

Z pewnością ogromny atut. Jak wielokrotnie podkreślałam, rola Miss i bycie studentką medycyny pięknie współgrają, uzupełniając się wzajemnie. Jako przyszła lekarka czuję empatię do ludzi, staram się ich rozumieć i nie oceniać powierzchownie. Tytuł Miss Polski daje mi z kolei przestrzeń do działania na rzecz innych na jeszcze większą skalę. Szczególnie w takich momentach jak teraz, kiedy bardzo dużo mówię o profilaktyce i zdrowiu.

Korona przydaje ci więc mocy.

Ogromnej, co mnie samą codziennie zaskakuje. Ostatnio byłam na spotkaniu z młodzieżą szkolną. Wyobraź sobie, że oddzielnie podeszło do mnie dwóch chłopców, aby zwierzyć mi się ze swoich problemów. Jeden z nich ze łzami w oczach mówił, że życie nie ma sensu, że nie wie po co on tu w ogóle jest. Zaufał mi i opowiedział o sobie. Gdyby nie ta korona, zapewne nigdy bym go nie spotkała. Uprzedzając twoje pytanie, oczywiście powiadomiłam o sytuacji odpowiednie osoby. Podobnych zdarzeń i rozmów było więcej.

Kolokwialnie rzecz ujmując: robisz dobrą robotę. Co powiedziałabyś osobom, które krytykują konkursy piękności, uznając je za szkodliwe?

Że na przestrzeni lat te konkursy bardzo się zmieniły. Liczy się nie tylko uroda. Już na pierwszym castingu komisja chce wiedzieć kim jest kandydatka i co sobą reprezentuje. Zauważ też, że Miss zostają nieraz kobiety z górnej granicy wieku – sama mam 29 lat, podobnie jak Kasandra Zawal w czasie swojej wygranej w 2024 roku – dlatego, że są to kobiety, które mają osiągnięcia, są już w jakiś sposób ukształtowane. Jestem przyszłą lekarką, Eliza, czyli pierwsza wicemiss to prawniczka, druga wicemiss jest policjantką, trzecia – rozmawia w czterech językach i studiowała na jednej z najlepszych szkół w Hiszpanii. Gdybym miała córkę, zdecydowanie rekomendowałabym jej ten konkurs. To niesamowita okazja do rozwoju osobistego oraz swojej kobiecości.

Po wygranej twoje życie nabrało jeszcze większego tempa. Lubisz kiedy tyle się dzieje?

Tak, kocham tempo na 100%. Mając wolny dzień, nie wiem co ze sobą zrobić (śmiech).

A kiedy zdarzają Ci się słabsze momenty odpuszczasz czy mimo wszystko starasz się zmotywować?

Odpuszczam. Są dni, kiedy dłużej śpię, omijam siłownię albo zjadam kawałek pizzy. Nie jestem też w ruchu non stop. W życiu należy zachować balans. Nie wolno zapominać o czasie spędzonym z rodziną i przyjaciółmi. Sama uwielbiam zapraszać ich do siebie.

Jaka jeszcze jesteś prywatnie?

Zwyczajna, bardzo skromna. Codziennie chodzę do szpitala, później ćwiczę na siłowni, jem obiad i bawię się z pieskami. Kocham gotować i robię to codziennie. Poświęcam też dużo czasu na naukę. Jako Miss często jeżdżę do Warszawy, gdzie biorę udział w różnych wydarzeniach. Zabawne, że kiedyś w ogóle nie wiedziałam jak poruszać się koleją, a dziś mogę robić to z zamkniętymi oczami (śmiech).

Co uważasz za najważniejsze w życiu?

Na pewno bliskość z ludźmi, otwartość, rodzinę i miłość. Życie jest tak krótkie. Nie wiemy kiedy przyjdzie jego kres. Musimy nawzajem się kochać i być dla siebie dobrzy.

Za takie wartości można wznieść toast. Jakie doświadczenia najbardziej wpłynęły na to, jaką dziś jesteś osobą?

Z pewnością te piętnaście lat spędzonych w Stanach Zjednoczonych. Gdy jako dziewięciolatka przeprowadziłam się za ocean, nie rozumiałam języka angielskiego, nie miałam przyjaciół w szkole. Było bardzo trudno. Na szczęście dziadek zapisał mnie na zajęcia z pływania, co dało mi wiele osiągnięć w tej dyscyplinie. Z czasem trafiłam do agencji modelek w Miami, gdzie również bardzo dużo się nauczyłam – odwagi, pewności siebie, przebywania z ludźmi, odnoszącymi sukcesy. Potem ukończyłam liceum, które na tamten czas było ósmym najlepszym liceum w USA. Ponieważ żyłam w otoczeniu osób, które chciały coś w życiu osiągnąć, moja ambicja rosła. Zostałam absolwentką psychologii na Florida State University. Dużo pracowałam oraz udzielałam się jako wolontariuszka. Te wszystkie doświadczenia przyczyniły się do tego, kim jestem dziś. Zawsze powtarzam, że Stany Zjednoczone mnie ukształtowały, ale to Polska jest moim domem. Zarówno jeden, jak i drugi kraj mnie tworzy.

Tak narodziła się królowa. Choć w pałacu nigdy nie mieszkała.

W pałacu nie, za to w pięknym domu, wybudowanym przez mojego dziadka. On regularnie latał do Stanów Zjednoczonych. Babcia pracowała jako nauczycielka. Była i jest przepiękną kobietą. Prawdziwą damą. Stukot jej obcasów, gdy odbierała mnie i mojego brata z przedszkola, mam w pamięci do dziś. Nadal zresztą, mimo że ma już ponad siedemdziesiąt lat, lubi chodzić w szpilkach. W dzieciństwie moim nieodłącznym towarzyszem był mój brat-bliźniak, którego kocham nad życie. Pamiętam, jak podczas przerw w szkole biegliśmy do sali, w której uczyła babcia, po 5 zł na chipsy lub zapiekankę. W domu dyscypliny pilnował dziadek. Kiedy wylatywał do Stanów, w czasie zimy babcia pozwalała nam jeździć po domu rowerem i na rolkach. Do dziewiątego roku życia moje dzieciństwo było wspaniałe. Sielankę przerwała dopiero decyzja o przeprowadzce.

Domyślam się, że dla was, dzieci, wizja opuszczenia znanego środowiska musiała być szczególnie trudna.

Było nam ogromnie ciężko się z tym pogodzić, mimo że pobyt za oceanem miał potrwać tylko kilka miesięcy. A przynajmniej tak zapewniali nas dziadkowie. Nasza nauczycielka – nigdy jej nie zapomnę – wręczyła nam piękny list pożegnalny i prezenty, które spakowaliśmy w podróż. Do końca roku szkolnego korespondowaliśmy też listownie z naszą klasą. Dzięki temu mogliśmy choć w mały sposób podtrzymać więź z pozostawionym przez nas światem.

W Stanach przeżyłaś szok?

W pewnym sensie tak. Z pięknego domu, w którym miałam własny pokój, przeprowadziliśmy się do malutkiego mieszkanka na Florydzie. Dziadkowie spali w sypialni, a ja z bratem na kanapie w salonie. Amerykańskie jedzenie powodowało u nas problemy żołądkowe, więc babcia starała się gotować nam jak najbardziej po polsku. Z czasem podjęła pracę jako sprzątaczka. Nagle tę zawsze elegancką kobietę zobaczyłam w klapkach i roboczym ubraniu, biegającą sprzątać domy. Dziadek, inżynier, w Stanach wracał do domu bardzo zmęczony po 12-15 godzinach fizycznej pracy. Widząc jak nasi dziadkowie poświęcają się dla nas, wiedzieliśmy, że musimy zrobić wszystko, by ich wysiłek nie poszedł na marne i by mogli być dumni z naszych osiągnięć.

Pamiętasz swój pierwszy amerykański sukces?

Miał smak homara. Kiedy zamieszkaliśmy na Florydzie, byliśmy z bratem uczniami trzeciej klasy. W Stanach, by zostać przyjętym do czwartej należy zdać egzaminy. Nam nie udało się uzyskać odpowiedniego wyniku, jednak dyrektor szkoły przepuściła nas, rozumiejąc, że powodem tego była nieznajomość języka angielskiego. W piątej klasie również odbywa się egzamin. W mojej szkole osoby, które zdawały go na najwyższą ocenę, czyli piątkę, były zabierane przez dyrektora szkoły do restauracji na homara. Wyobraź sobie, że ja ten egzamin zdałam na 5.

Ze znajomością języka angielskiego mogłaś w końcu poczuć się jak Amerykanka. Ale tego, że jesteś Polką się nie wyparłaś?

Absolutnie. Przez cały mój pobyt w Ameryce Polska – mimo że geograficznie daleka – była blisko mnie. Uczęszczałam do polskiej szkoły sobotniej, a w polskim kościele przyjęłam bierzmowanie. Moi dziadkowie są patriotami, więc w naszym mieszkaniu zawsze wisiała biało-czerwona flaga. Jadaliśmy obiad „po polsku”, około godziny 14.00, nie zważając na amerykański lunch. W święta na naszym stole gościły zawsze tradycyjne polskie potrawy. Jako studentka dołączyłam do działającego na uniwersytecie klubu polskiego. Jego członkowie zgodnie twierdzili, że robię najlepszy barszcz wigilijny na świecie. W Stanach wszyscy kojarzyli mnie jako Polkę i to mnie wyróżniało. Uwielbiano mnie za to. Gdybym zatraciła swoje pochodzenie, usiłując być Amerykanką, stałabym się po prostu jedną z wielu.

Jak to się stało, że pomyślałaś o ponownym zamieszkaniu w Polsce?

Zainspirowała mnie do tego moja koleżanka, która zaaplikowała na medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jej tata powiedział jej, że Polska jest najbezpieczniejszym krajem w Europie, a ta uczelnia jedną z najlepszych na świecie. Kiedy opowiedziałam o tym chłopakowi, akurat oglądaliśmy mój ukochany film „Karol. Człowiek, który został papieżem”. Jego kadry ukazują między innymi Kraków i UJ. To wtedy stwierdziliśmy, że my także możemy zaaplikować tam na studia, choć staraliśmy się już o przyjęcie na uczelnię w Stanach, a Colby nigdy nawet nie był w Polsce. Udało nam się dostać się na UJ, ale ponieważ wolałam być blisko dziadków ostatecznie podjęliśmy studia w Białymstoku.

To był radosny powrót do domu?

O dziwo, przeprowadzka była ciężka, a początki trudne. Wyprowadziłam się z Polski jako dziecko, a nie licząc krótkich wizyt, wróciłam po piętnastu latach, jako dorosła kobieta. Byłam już przyzwyczajona do pogody na Florydzie i innej kultury na studiach. Jak już wspominałam, okazało się również, że mój język polski nie był do końca poprawny. Na nowo musiałam odnaleźć się w swoim kraju.

Jak czujesz się tu dziś?

Wspaniale. Plan był taki, że po studiach wrócimy do Stanów. Nie wyobrażam sobie już jednak takiego scenariusza. (śmiech)

Możesz powiedzieć o sobie, że jesteś patriotką?

Zdecydowanie tak.

Co przez to rozumiesz?

Miłość do mojej ojczyzny i powrót do niej po latach. Kocham Polskę i zawsze mówię o niej głośno. Przez pobyt w Ameryce jeszcze bardziej ją doceniam, na przykład to, jak w porównaniu ze Stanami jest bezpieczna. Z kolei gdy już dzieje się coś złego, jak niedawna strzelanina na krakowskim rynku, Polacy reagują w sposób, jakiego u Amerykanów nigdy nie widziałam. Tam takie tragedie dzieją się non stop i ludzie wydają się już na nie znieczuleni. Tymczasem Polacy stoją w kolejkach, by oddać krew. To jest piękne. To jest prawdziwy patriotyzm. W trudnych momentach jesteśmy razem.

Za co jeszcze lubisz Polaków, a za co Amerykanów?

Amerykanów kocham za ich otwartość, życzliwość i pozytywne nastawienie. Oni uśmiechają się do siebie w sklepie czy na ulicy. Polacy są pięknym narodem, ale wydają się bardziej zamknięci. Z drugiej strony, jesteśmy bardziej gościnni. Jak już zapraszamy do domu, proponujemy wszystko i jeszcze zapakujemy coś na wynos (śmiech). W Ameryce rzadko częstuje się gościa choćby wodą.

A jak postrzegają nas obywatele USA?

Myślę, że jako bardzo pracowitych. Pamiętam, że kiedy w dni wolne od szkoły, pomagałam babci sprzątać domy, ich mieszkańcy w ten właśnie sposób wypowiadali się o Polakach. Na studiach również słyszałam, że jesteśmy bardzo pracowici i inteligentni. Mam nadzieję, że to się nie zmieniło i dalej tak o nas myślą (śmiech).

Jakiej rady udzieliłabyś młodemu człowiekowi, który tak jak kiedyś ty, stoi przed wyzwaniem przeprowadzki do innego kraju?

Powiedziałabym mu, że nie będzie to łatwe; że będzie ciężkie, ale żeby się nie poddawał, bo z czasem zacznie perfekcyjnie mówić w obcym języku, nawiąże relacje z innymi ludźmi, a dany kraj stanie się jego drugim domem. Zmiany bywają trudne, ale należy je doceniać. Dzięki nim stajemy się silniejsi, mamy szansę na rozwój i sukces. W moich amerykańskich początkach zbawienne okazały się treningi pływania, a w przypadku mojego brata tenis. Ważne, by poza szkołą robić coś jeszcze i przebywać z ludźmi, z którymi dąży się do jakiegoś celu.

Ty osiągnęłaś kolejny cel, zdobywając tytuł Miss Polski 2026. Jak chciałabyś być zapamiętana po zakończeniu swojego panowania?

Jako dobra, autentyczna osoba, będąca dla innych i mówiąca o ważnych tematach. Najbardziej zależy mi na tym, aby być blisko ludzi.

Tego ci życzę i dziękuję za poświęcony czas.

Rozmawiała: Anna Dąbrowska