Najnowsze informacje, wydarzenia i życie Polonii w Australii
Lecz nade wszystko - słowom naszym,
Zmienionym chytrze przez krętaczy,
Jedyność przywróć i prawdziwość:
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość - sprawiedliwość.
Zapraszam do wysłuchania naszej piosenki tygodnia. Na ten tydzień będzie to „Wiyathul”, którą wykonuje Geoffrey Gurrumul Yunupingu. Ten aborygeński niewidomy od urodzenia piosenkarz i muzyk tworzący w językach rdzennych mieszkańców Australii zmarł w roku 2017 w wieku zaledwie 46 lat. O jego życiu powstał film pt. „Gurrumul”.
W tym roku minęło osiemnaście lat od letnich igrzysk olimpijskich w Sydney. Piosenkę The Flame, którą na ceremonii otwarcia olimpiady śpiewała Tina Arena dedukuję przede wszystkim fantastycznym ludziom, których wtedy poznałem. Piosenkarka Tina Arena (Filippina Lydia Arena), z pochodzenia Włoszka, urodziła się w Melbourne.
Na piosenkę tygodnia tym razem proponuję mocniejsze uderzenie i „Zdrajcę metalu”. Kawałek wykonuje polski zespół heavymetalowy Nocny Kochanek, którego tworzą muzycy z kapeli… Night Mistress. Wokalistą grupy jest Krzysztof Sokołowski obdarzony pięknym metalowym głosem. Liderem i założycielem jest natomiast Arkadiusz Majstrak zwany też Ojcem Arkadiuszem.
Megitza, czyli Małgorzata Babiarz, to góralka urodzona w Zakopanem, wokalistka, kontrabasistka, kompozytorka, autorka tekstów, oraz producentka muzyczna. Jej kariera rozpoczęła się w Chicago w 2008 roku. To zwyciężczyni “Złotego Guzika” w Mam Talent, finalistka Must be the Music. Dzisiaj usłyszymy ją w piosence What I Desire (singiel 2011).
To były „stare dobre czasy”. 🙂 Czasy się zmieniają, ale na szczęście pozostają piosenki, do których zawsze można wrócić i choć na chwilę cofnąć się w czasie. 🙂 Polską kapelę Alyson Vane i piosenkę Benzyna i maliny odkryłem, dzięki koledze, który pomimo upływu lat w sercu nadal pozostał punkiem. 🙂
Przyznaje się! 🙂 Tak znam Marcina Grzegorczyka z kapeli Lebowski, czyli znowu prywata, ale za to jaka! 🙂 Pamiętam jak pierwszy raz Marcin podesłał mi linki do tego co robi Lebowski, to: „buty mi spadły” – cytując kolejny raz śp. Zbigniewa Wodeckiego. To było tuż przed wydaniem ich pierwszej płyty Cinematic (2010).
Przeniesiemy się dzisiaj muzycznie na południowy kraniec Półwyspu Bałkańskiego, gdzie leży piękna, słoneczna i ciepła Grecja. Przez pierwsze dwie noce naszego rodzinnego wakacyjnego pobytu zastanawiałem się, która to kapela potrafi grać z takim zaangażowaniem aż do 4 rano. 🙂
To już końcówka karnawału 2019 czyli ostatki, na które proponuję Caro Emerald w piosence Liquid Lunch. 🙂 Nikomu nie życzę w Środę Popielcową takich wyznań jakie padają w słowach piosenki, choć z drugiej strony…, ale to już wszystko od Was zależy 🙂 Caro Emerald, to pseudonim artystyczny holenderskiej wokalistki wykonującej pop i jazz.
Pamiętam jak Magda Durecka zdziwiła się kiedyś, gdy porównałem ją do… Ireny Jarockiej, wszak mówiono o niej następczyni Anny Jantar, a nie Ireny Jarockiej. 🙂 Jednak tak naprawdę jako piosenkarka Magda jest wyjątkowa i bez sensu są takie porównania. Uważam, że gdyby urodziła się w Europie Zachodniej, albo gdzieś w Stanach, zrobiłaby wielką światową karierę.
Projekt łączący folk z brzmieniem swingowych standardów i ballad jazzowych noszący tytuł Holeviaters stworzyli w 2013 roku utalentowani muzycy z Podhala Anna Malacina-Karpiel oraz Krzysztof Czech. Obie te osoby zasługują, jak zresztą jeszcze kilkoro muzyków z Podhala, na oddzielny tekst. Co mam nadzieję nastąpi niebawem.
