Owidiusz – rzymski klasyk, wygnaniec znad Morza Czarnego i… poeta polski? Choć brzmi to jak humanistyczny żart, legenda o Owidiuszu-Polaku przez kilka stuleci funkcjonowała całkiem serio w literaturze i wyobraźni dawnych epok, znajdując swój wyraz także w wybitnych warszawskich cyklach malarskich i reliefowych inspirowanych Metamorfozami.

Jarosław Jakubowski to jeden z tych pisarzy, których rangę rozpoznaje się natychmiast — a mimo to wciąż zbyt rzadko się ją nazywa. Żywołapka, jego najnowsza i najbardziej monumentalna powieść, potwierdza dojrzałość warsztatową prozaika, który z równą swobodą operuje klasyczną narracją, monologiem wewnętrznym i ostrą obserwacją społeczno-polityczną…

W kolejnym eseju prof. Karo Samsel podejmuje próbę rozliczenia polskiej krytyki literackiej z jej długotrwałych zaniedbań i ślepych plam. Punktem wyjścia staje się twórczość Krzysztofa Szymoniaka — poety konsekwentnie pomijanego, a zarazem istotnego dla zrozumienia nurtu autobiograficznej, „kaskaderskiej” poezji w Polsce po 1989 roku.

Pominięcie Dariusza Dziurzyńskiego w narracjach o polskiej poezji przełomu XXI wieku nie jest jedynie krytycznym przeoczeniem, lecz aktem formującym — negatywną definicją awangardy, zbudowaną na wykluczeniu precyzji, postimpresjonistycznej wrażliwości i heroizmu warsztatu. Ten esej jest próbą nazwania jednego z ciężkich grzechów zaniedbania współczesnej krytyki literackiej – pisze prof. Karol Samsel.

Aktor, reżyser, dyrektor teatrów, dramatopisarz i patriota – Wojciech Bogusławski był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury przełomu XVIII i XIX wieku. Nazywany ojcem teatru narodowego, stworzył nowoczesną scenę polską, uczynił z niej przestrzeń formowania świadomości społecznej i przez dziesięciolecia nadawał jej ton artystyczny oraz…