Kruszyniany (biał. Крушыняны) to wieś w Polsce, w województwie podlaskim, w gminie Krynki, kilka km od białoruskiej granicy. Położona jest w pobliżu rzeki Nietupy na skraju łąk, lasów Puszczy Knyszyńskiej oraz wzniesień. Kruszyniany leżą na historycznej Grodzieńszczyźnie, położone były w powiecie grodzieńskim województwa trockiego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jesienią (byłem tam w październiku 2025) to bardzo kolorowa miejscowość, również pod względem wyznaniowym. Tutaj weekend może trwać dłużej, a sami mieszkańcy śmieją się, że mają aż 3 niedziele. W piątek zaczynają świętować muzułmanie, w sobotę dawniej świętowali żydzi, a w niedzielę katolicy i prawosławni.
* * *
Tatarska społeczność z Kruszynian stanowi jedną z najbardziej wyjątkowych i najstarszych mniejszości etniczno-religijnych osadzonych na ziemiach polskich. Historia ich obecności sięga końca XVII wieku, kiedy to król Jan III Sobieski podarował ziemie na Podlasiu skupiskom Tatarów – żołnierzy, którzy wiernie służyli Rzeczypospolitej w licznych konfliktach zbrojnych. Osadzenie Tatarów było formą nagrody za lojalność i odwagę, a także sposobem na zapewnienie stałej militarnej obecności na wschodnich rubieżach kraju. W ten sposób Kruszyniany stały się jednym z najważniejszych ośrodków kultury tatarskiej w Polsce obok Bohonik.
Przez wieki Tatarzy, choć muzułmanie, wtopili się w krajobraz kulturowy Rzeczypospolitej, nie tracąc jednocześnie swojej tożsamości religijnej ani obyczajowej. Ich kultura stała się przykładem harmonijnego współistnienia islamu z tradycjami europejskimi. W dokumentach i przekazach historycznych często podkreślano ich waleczność, honor oraz silne przywiązanie do wolności. Kruszyniany przez wieki zachowały charakter spokojnej, rolniczej wsi, gdzie religia i obyczaj stanowiły fundament lokalnej wspólnoty.
Najważniejszym symbolem duchowej obecności Tatarów jest meczet w Kruszynianach, najstarsza zachowana muzułmańska świątynia w Polsce. Powstał on prawdopodobnie na przełomie XVII i XVIII wieku. Jego architektura odbiega od typowych wzorców Bliskiego Wschodu – przypomina raczej wiejskie drewniane kościoły Podlasia. Ściany meczetu wykonane są z drewna pomalowanego na charakterystyczny zielony kolor, symbolizujący sacrum i nadzieję. Budowla jest skromna, pozbawiona minaretów, ale niezwykła przez swoją historię. Wewnątrz panuje atmosfera skupienia i prostoty. Kobiety i mężczyźni modlą się w oddzielnych częściach – co podkreśla tradycyjny charakter wspólnoty. Warto zwrócić uwagę na mihrab – niszę wskazującą kierunek Mekki, oraz minbar – miejsce z którego imam wygłasza kazania. Ich forma jest prosta, ale znaczeniowo głęboko zakorzeniona w symbolice islamu.
Nabożeństwa i modlitwy w meczecie w Kruszynianach prowadzi najczęściej mufti, który jest również duchowym zwierzchnikiem polskich Tatarów i na stałe mieszka w Białymstoku. Gdy mufti nie może być obecny, modlitwy lub uroczystości prowadzą imamowie z innych gmin tatarskich, najczęściej z Bohonik, które obok Kruszynian, są ważnym ośrodkiem islamu tatarskiego w Polsce. Do tego dochodzi osoba opiekuna (przewodniczącego) gminy muzułmańskiej, czyli w Kruszynianach, który odpowiada za organizację życia religijnego, utrzymanie meczetu, kontakt z wiernymi i wydarzenia, ale nie jest imamem – nie prowadzi modlitw jako duchowny. Dawniej, do połowy XX wieku, poszczególne wsie tatarskie miały swoich imamów na stałe. Po wojnie jednak społeczność liczebnie się zmniejszyła, wielu duchownych wyemigrowało lub zmarło, a kształcenie imamów było utrudnione. Dlatego dziś imamowie są „wspólni” dla kilku miejsc.
Święta i nabożeństwa Tatarów z Kruszynian są ściśle związane z islamem sunnickim, jednak ich praktyka religijna przez wieki wykształciła pewne cechy lokalne, wynikające z życia w otoczeniu kultury chrześcijańskiej i z czasów, gdy kontakt z krajami muzułmańskimi był utrudniony. Pomimo tego podstawowe elementy wiary – modlitwa, post, jałmużna i szacunek wobec tradycji – odgrywają w życiu społeczności bardzo ważną rolę.
Najważniejszym wydarzeniem w kalendarzu religijnym jest Ramadan – miesiąc postu, modlitwy i wyciszenia. W tym czasie wierni powstrzymują się od jedzenia i picia od wschodu do zachodu słońca. Dla Tatarów z Kruszynian jest to nie tylko obowiązek religijny, ale także praktyka duchowej dyscypliny, oczyszczenia i refleksji. Po zachodzie słońca rodziny gromadzą się na wspólnych posiłkach, które mają charakter świąteczny, choć skromny. Ramadan kończy się świętem Eid al-Fitr, zwanym po polsku Świętem Przerwania Postu lub małym Bajramem. W meczecie w Kruszynianach odprawiana jest wtedy modlitwa zbiorowa, po której składane są życzenia, odwiedza się rodziny i groby bliskich na mizarze. Posiłki przygotowywane na tę okazję są bogatsze niż zazwyczaj – pojawiają się pierekaczewniki, potrawy mięsne i słodkie wypieki.
Drugim najważniejszym świętem jest Id al-Adha (Kurban Bajram) – Święto Ofiarowania, określane często jako duży Bajram. To święto upamiętnia gotowość proroka Ibrahima do złożenia syna w ofierze. W tradycji tatarskiej przybiera ono formę szczególnego nabożeństwa w meczecie, po którym następuje symboliczne dzielenie się mięsem – dawniej był to zazwyczaj baran lub cielę. Część mięsa spożywano wspólnie, część przekazywano biednym lub osobom w potrzebie, co podkreślało wartość jałmużny i wspólnoty. Do dziś zachował się zwyczaj wzajemnych odwiedzin oraz wspólnych posiłków, które integrują społeczność.
Ważnym elementem religijności Tatarów jest także święto Mawlid, czyli urodziny Proroka Mahometa, najważniejszej postaci w islamie. Choć nie jest to święto ustanowione przez Koran, w Kruszynianach obchodzone jest od pokoleń i polega na modlitewnych spotkaniach, czytaniu fragmentów życia proroka oraz śpiewie religijnych pieśni. Nabożeństwa w meczecie w Kruszynianach odbywają się w rytmie piątkowych modlitw i ważniejszych uroczystości religijnych. W zwykłe dni modlitwy odprawiane są indywidualnie. Modlitwa piątkowa jest znana jako salaat al-jumu’ah, co może zatem oznaczać „modlitwę zbiorową” lub „modlitwę piątkową”, jest szczególnie ważna, ponieważ zawiera wygłaszane przez imama kazanie, dotyczące moralności, historii religijnej lub spraw bieżących. Wspólna modlitwa umacnia więzi i daje poczucie wspólnoty, tak ważne dla niewielkiej grupy etnicznej.
* * *
Tuż obok meczetu znajduje się zabytkowy mizar, czyli cmentarz muzułmański. Jest to jedno z najstarszych i najważniejszych miejsc pochówku Tatarów w Polsce. Groby ułożone są tradycyjnie – w kierunku Mekki. Nagrobki mają często formę surowych kamiennych płyt z charakterystycznymi półksiężycami lub inskrypcjami arabskimi. Wiele z nich nosi ślady wielowiekowej historii, poprzez przetarcia i naturalne odkształcenia kamienia. Na mizarze znajduje się także mogiła imama i znaczących członków lokalnej społeczności. Cmentarz ten budzi refleksję i szacunek: jest świadectwem ciągłości tradycji religijnej, pamięci przodków i godnego trwania tej niewielkiej grupy na polskiej ziemi.
Szczególne znaczenie w Kruszynianach mają również modlitwy za zmarłych. Odwiedzanie mizaru, porządkowanie grobów i wypowiadanie modlitw to ważny element zarówno codziennej duchowości, jak i uroczystości rodzinnych. Nagrobki zazwyczaj odwiedza się podczas świąt, ale także w rocznice śmierci. Wspólnota zachowała zwyczaj „fatihy” – krótkiej modlitwy za duszę zmarłego, wypowiadanej z powagą i zadumą.
Współcześnie Kruszyniany stały się ważnym miejscem spotkania kultur. Turyści przybywają tu, by poznać historię polskich Tatarów, zobaczyć meczet i mizar oraz doświadczyć wyjątkowej atmosfery wielokulturowości.
Miejscowa społeczność aktywnie pielęgnuje tradycje, działa tu m.in. Stowarzyszenie Tatarskie, a w regionie organizowane są święta i wydarzenia promujące kulturę tatarską, takie jak Sabantuj Tatarskie tradycyjne święto ludowe radości i lata. Warto podkreślić, że rodziny tatarskie dbają o przekazywanie języka i modlitw, choć większość Tatarów posługuje się dziś językiem polskim, a język tatarski w codziennej komunikacji praktycznie zanikł.
* * *
Niezwykle ważnym elementem tożsamości i współczesnej rozpoznawalności Tatarów z Kruszynian jest ich kuchnia. To kuchnia pogranicza – z jednej strony osadzona w tradycji muzułmańskiej (stąd brak wieprzowiny), a z drugiej czerpiąca z wielowiekowego współistnienia z kulturą polską, litewską i białoruską. Najbardziej znanym tatarskim daniem są pierekaczewniki – ciasto warstwowe zwijane w charakterystyczną spiralę, wypełnione mięsem, serem lub jabłkami. To nie tylko potrawa, ale także symbol dziedzictwa wpisany na listę produktów tradycyjnych. Innym charakterystycznym daniem są czebureki – duże pierogi smażone w głębokim tłuszczu, chrupiące i soczyste w środku. Na stołach pojawiają się również kołduny tatarskie, manty gotowane na parze, a także różne warianty potraw jagnięcych i drobiowych.
W kuchni tatarskiej obecna jest także głęboka symbolika gościnności. W domu tatarskim przybysza zawsze traktowano jak szczególnego gościa – karmiono go, wysłuchiwano i okazywano szacunek. Jest to część dawnego kodeksu honorowego, który przetrwał w postaci obyczaju kulinarnego.
Od czasu, kiedy Dżenneta Bogdanowicz wraz z mężem Mirosławem, trafia tam coraz więcej osób, które szukają odpoczynku z daleka od cywilizacji, tłumów, kochających dziką przyrodę. I to kusi. Świadectwem gości, którzy uzależnili się od kołdunów tatarskich czy czebureka, serwowanego przez właścicieli zajazdu Na Końcu Świata. Na taki koniec świata warto dotrzeć i zgrzeszyć. Bo tatarskiej kuchni ciężko się oprzeć. Jest syta i smaczna.
* * *
Dziś Kruszyniany stanowią wyjątkowe miejsce pamięci i żywej kultury. Choć społeczność tatarska nie jest liczna, walczy o zachowanie swoich tradycji i dziedzictwa.
Meczet, mizar i tatarskie domostwa są nie tylko zabytkami, ale elementami wciąż żywej narracji o lojalności wobec Rzeczypospolitej, historii pogranicza i bogactwie kulturowym Polski. Kruszyniany przypominają, że polska tożsamość nigdy nie była jednolita lecz wielowątkowa, otwarta i kształtowana przez spotkania różnych narodów i religii.
Leszek Wątróbski
USD 
AUD 
CAD 
NZD 
EUR 
CHF 
GBP 
