Australia i Polonia, Historia, Polska

“Volhynia Burns — Not for Revenge, but Truth”

„Volhynia Burns — Not for Revenge, but Truth”  krótki film memorialny o pamięci, grobach bez imion i rodzinach czekających na prawdę — nie pokazuje przemocy i nie jest wymierzony w naród ukraiński. 
Jego sens jest prosty:
nie zemsta — prawda,
nie nienawiść — groby,
nie przeciw narodowi — przeciw kłamstwu.
Film pokazuje ślady po zbrodni: dziecinny but, różaniec w popiele, guzik w ziemi, zarośnięte miejsca dawnych wsi, rodziny wracające do lasu, puste tabliczki i potrzebę godnego pochówku.

„Volhynia Burns” to autorski projekt muzyczny i audiowizualny Piotra Lichwały (Vibrosława), poświęcony pamięci ofiar zbrodni wołyńskiej z lat 1943–1945. Film łączy muzykę elektroniczną, narrację historyczną, animacje oraz obrazy stworzone z wykorzystaniem sztucznej inteligencji, tworząc sugestywną opowieść o jednym z najbardziej tragicznych rozdziałów w historii relacji polsko-ukraińskich.

 

Materiał nawiązuje do masowych mordów dokonanych na polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej podczas II wojny światowej. Według większości polskich historyków ofiarami tych wydarzeń padło od około 60 do 100 tysięcy Polaków. W Polsce zbrodnie te są uznawane za ludobójstwo, natomiast w Ukrainie ich interpretacja pozostaje przedmiotem debat historycznych i sporów politycznych.

Autor wykorzystuje współczesne środki artystycznego wyrazu, aby przybliżyć widzom dramatyczne wydarzenia sprzed ponad osiemdziesięciu lat oraz oddać hołd ich ofiarom. „Volhynia Burns” nie jest klasycznym filmem dokumentalnym, lecz artystyczną formą pamięci, w której muzyka, obraz i narracja wspólnie budują emocjonalny przekaz, skłaniający do refleksji nad skutkami nienawiści, nacjonalizmu i przemocy wobec ludności cywilnej.

Redagował Marek Weiss