Najnowsze informacje, wydarzenia i życie Polonii w Australii
Lecz nade wszystko - słowom naszym,
Zmienionym chytrze przez krętaczy,
Jedyność przywróć i prawdziwość:
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość - sprawiedliwość.
Pragnę się pokłonić świetnej charakteryzacji i grze aktorskiej. Każda z randkujących pań wygląda i zachowuje się inaczej, mimo że w każdą z ról wcieliła się ta sama osoba – autorka sztuki i aktorka Marzanna Graff. Jak się nazywa tak i GRA-FFantastycznie! W roli Tadeusza, znakomity Aleksander Mikołajczak.
Simon Target pokazał w jaki sposób Polska i Polacy pomagali i nadal pomagają uchodźcom z Ukrainy. Pokazał granicę z Polską, gdzie tysiące ukraińskich kobiet i dzieci, niepewnych swego losu, dostawało natychmiastową pomoc. Gdzie Polacy podjeżdżali samochodami i zabierali uchodźców do własnych domów lub ośrodków pomocy, jak dostarczali im pożywienie i niezbędne środki pierwszej potrzeby, organizowali informację i nauczanie dla dorosłych i dzieci.
Stwory wyobraźni, fantazyjni ludzie
spełniają życzenia swoje, cudze,
zmyślonym postaciom dają życie
na sezon, dwa, na dłużej…
PolArt to: a Polish tapestry through time. Polski gobelin tkany przez lata – znajdziemy na nim trudne początki wnikania w inną kulturę i silne poczucie przynależności do tej, którą opuściliśmy na zawsze.
20 lutego 1972. roku Polska i Australia ogłosiły decyzję o oficjalnym nawiązaniu stosunków dyplomatycznych, czego bezpośrednim następstwem było otwarcie ambasady Polski w Canberze i ambasady Australii w Warszawie. Jak ważne to wydarzenie, wiedzą Ci wszyscy, którzy przez wiele lat mieszkając poza granicami własnego kraju, korzystali i nadal korzystają z usług placówek dyplomatycznych. […]
Już jako mała dziewczynka chciałam pracować w bibliotece. Jedyny konkurencyjny zawód, który mnie przez chwile pociągał, to aktorstwo. Tutaj przestroga, lub rada dla pesymistów: marzenia się spełniają. Przez wiele lat wykonywałam oba zawody, jeden profesjonalnie, drugi społecznie. Ale wróćmy do […]
Ukraińskie dzieci przychodzą na świat
w gruzach metra
ich krzyk zagłusza
świst latających bomb…
Moja koleżanka, której na pierwszym przyjęciu przedstawiono Johna, męża znajomej, przywitała się grzecznym “how do you do”, na co ten odpowiedział tak samo. Ona zaś chcąc być uprzejmą, spytała “How do you do your wife?” będąc przekonana, że pyta o to jak się ma jego żona.
W zbiorach Biblioteki Stanowej Nowej Południowej Walii, w której pracowałam przez 36 lat, znajduje się rękopis ostatniej już wersji z 1907-08 roku. Kilka lat temu można go było obejrzeć na wystawie w galeriach biblioteki. Zaglądałam tam często, jednocześnie słuchając nagrań głosu autorki recytującej swoje wiersze. Ja też kocham spalony słońcem kraj, pomyślałam i postanowiłam przetłumaczyć “My country” na język polski.
Czy jest nas dwoje, czworo, szesnaścioro
w Wigilię zwyczaj niby taki prosty
nakazuje wolne miejsce przy stole zastawić
dla zagubionych, niespodziewanych gości.
