W kolejnym eseju prof. Karo Samsel podejmuje próbę rozliczenia polskiej krytyki literackiej z jej długotrwałych zaniedbań i ślepych plam. Punktem wyjścia staje się twórczość Krzysztofa Szymoniaka — poety konsekwentnie pomijanego, a zarazem istotnego dla zrozumienia nurtu autobiograficznej, „kaskaderskiej” poezji w Polsce po 1989 roku.

Pominięcie Dariusza Dziurzyńskiego w narracjach o polskiej poezji przełomu XXI wieku nie jest jedynie krytycznym przeoczeniem, lecz aktem formującym — negatywną definicją awangardy, zbudowaną na wykluczeniu precyzji, postimpresjonistycznej wrażliwości i heroizmu warsztatu. Ten esej jest próbą nazwania jednego z ciężkich grzechów zaniedbania współczesnej krytyki literackiej – pisze prof. Karol Samsel.

Aktor, reżyser, dyrektor teatrów, dramatopisarz i patriota – Wojciech Bogusławski był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury przełomu XVIII i XIX wieku. Nazywany ojcem teatru narodowego, stworzył nowoczesną scenę polską, uczynił z niej przestrzeń formowania świadomości społecznej i przez dziesięciolecia nadawał jej ton artystyczny oraz…