W sporcie najpiękniejsza, a zarazem najbrutalniejsza jest jego bezwzględność. Jeszcze niedawno z zachwytem opisywałem taktyczne szachy z Paragwajem czy genialne, dojrzałe rozmontowanie Turcji w Vancouver. Wtedy uwierzyliśmy, że ten turniej może przynieść coś wielkiego.

Prawdziwe drużyny poznaje się po tym, jak reagują na potknięcia i jak potrafią podnieść się w kluczowym momencie. Nasi Socceroos udowodnili, że potrafią wyciągać wnioski i grać pod olbrzymią presją rezultatu. W decydującym starciu z Paragwajem reprezentacja Australii wywalczyła upragniony awans do fazy pucharowej (1/16 finału) Mistrzostw Świata z drugiego miejsca w grupie D.

Jeszcze kilka dni temu z nieskrywanym zachwytem rozpisywałem się o taktycznym geniuszu Tony’ego Popovicia. Nasi Socceroos z chirurgiczną precyzją wypunktowali Turcję, pokazując dojrzałość, dyscyplinę i wyrachowanie, którego tak boleśnie brakuje polskim Orłom, oglądającym ten turniej z perspektywy kanapy przed telewizorem. Po tamtym meczu uwierzyliśmy, że niemożliwe nie istnieje.

Zasady u mnie są proste: najpierw kibicuję Polsce, potem oczywiście Australii. Jednak z uwagi na w pełni zasłużoną, bezdyskusyjną i – nie oszukujmy się – wypracowaną na własne życzenie nieobecność biało-czerwonych na tegorocznym Mundialu (daruję sobie większe złośliwości, bo kopanie leżącego to żadna sztuka), to właśnie Socceroos stali się moim numerem jeden.