Najnowsze informacje, wydarzenia i życie Polonii w Australii
Lecz nade wszystko - słowom naszym,
Zmienionym chytrze przez krętaczy,
Jedyność przywróć i prawdziwość:
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość - sprawiedliwość.
Choć odszedł przedwcześnie, zdążył zmienić krajobraz rodzimej muzyki a swoim talentem zachwycił Hollywood. Dokładnie 55 lat temu – 23 kwietnia 1969 r. zmarł wybitny polski pianista jazzowy, kompozytor i twórca muzyki filmowej – Krzysztof Komeda.
Krzysztof Komeda (Krzysztof Trzciński) urodził się w 1931 w Poznaniu, gdzie od najmłodszych lat miał kontakt z muzyką.
Arcybiskup Józef Teofil Teodorowicz, blisko sto lat temu, w 1925 roku zlecił młodemu malarzowi Janowi Henrykowi Rosenowi ‒ dotychczas bez większych artystycznych osiągnięć ‒ wykonanie fresków we lwowskiej katedrze ormiańskiej. Pełnemu wątpliwości twórcy miał łagodnie powiedzieć: „Widzę, Janku, że sobie poradzisz…”.
Autoportret Rafaela ze zbiorów Czartoryskich, liczne kopie i naśladownictwa jego dzieł wyznaczają polski horyzont fascynacji geniuszem, który przyszedł na świat i przedwcześnie odszedł do wieczności 6 kwietnia. Z tej okazji przypominamy polskie ścieżki jego sławy i warszawską wystawę sprzed pięciu lat.
Zrobiono z niego poetę patriotycznego, antysystemowego barda, wieszcza wyzwalającego się narodu. Był człowiekiem pełnym sprzeczności; geniuszem i kanalią; głosem pokolenia, który umilkł za wcześnie. Dwadzieścia lat temu, 10 kwietnia 2004 r., zmarł Jacek Kaczmarski.
Leonardo da Vinci (1452-1519) jest uosobieniem włoskiego renesansu. „Gdziekolwiek zwrócił swój umysł – pisze Giorgio Vasari – najtrudniejsze zadania wykonywał z łatwością”. Odznaczał się niezwykłą urodą, wielką siłą fizyczną, a jednocześnie łagodnością, odwagą i wspaniałomyślnością. Z wielkim powodzeniem zajmował się arytmetyką, muzyką, architekturą i studiami nad naturą. „Chociaż oddawał się tylu dziedzinom – kontynuuje Vasari – nie przestawał rysować i rzeźbić, do których to zajęć miał największą skłonność”.
Józef Chełmoński jako doskonały pejzażysta, malarz krajobrazu wiejskiego Mazowsza, rodzimego pejzażu oraz Ukrainy i Podola, stał się wzorem do naśladowania dla wielu. Do dziś zastanawia zarówno jego fenomen jak i ponadczasowa wymowa prac artysty – pisze dr Maria Wąchała-Skindzier.
Pełne tajemniczej siły dzieło Ołtarz milczenia Jerzego Beresia z 1977 roku jest jednym z licznych przykładów fascynacji tego rzeźbiarza i performera średniowiecznymi nastawami ołtarzowymi. Tworząc swoje monumentalne, wykonane z surowego drewna, sznurów konopnych i zgrzebnego płótna kreacje, Bereś powoływał do życia rytualne obiekty przestrzenne, będące artystycznymi manifestacjami o charakterze głęboko symbolicznych ceremonii.
Wileńska, kurpiowska, nowosądecka – palma wielkanocna występuje w różnych wzorach. Powiedzieć o niej, że jest dekoracją w czasie Wielkanocy, a nawet jednym z najważniejszych w polskiej tradycji symboli tego święta, to za mało. Coraz rzadziej jednak umiemy odczytywać bogactwo jej znaczeń.
Poeci, którym przyszło dorastać u progu niepodległości, tworzyć w odrodzonej Rzeczypospolitej a potem kres życia spędzać w nowej, „lepszej”, Polsce Ludowej, są w pewien sposób symbolem całego pokoju. Jan Lechoń, a właściwie Leszek Józef Serafinowicz, może śmiało być symbolem literackich zwycięstw, ale także osobistych dramatów poetów tamtych lat.
W pięknej, tłumaczonej na wiele języków książce Kazimierza Wierzyńskiego o Chopinie czytamy: „Jest w Warszawie ulica, którą Chopin mógł nazwać ulicą swojej młodości, nazywa się Krakowskie Przedmieście”. Rzeczywiście wszystkie warszawskie adresy rodziny Chopinów od 1810 do 1830 r. znajdowały się przy tej ulicy, będącej jednocześnie rodzajem promenady i sercem miasta.
